هوشمند

درباره هوشمندسازی

سیستم مدیریت هوشمند ساختمان یا سیستم اتوماسیون ساختمان به سیستمی اطلاق می‌شود که از طریق اجزای خود کنترل قسمت‌های مختلف ساختمان و نمایش خروجی‌های مناسب را برای کاربر امکان پذیر سازد.

قسمت‌های مختلف تحت کنترل یک ساختمان معمولا شامل سیستم‌های تاسیسات الکتریکی و مکانیکی بوده که می‌تواند به سیستم‌های ایمنی، امدادی، تنظیم دسترسی، تامین برق اضطراری و غیره نیزاتصال یابد. به طور کلی هدف از بکارگیری سیستم هوشمند در یک ساختمان تطبیق شرایط کارکرد اجزای مختلف با توجه به شرایط محیطی و نیاز ساختمان در آن زمان است.

در سیستم مدیریت هوشمند ساختمان، بسیاری از اعمالی که ساکنان از روی عادت و بصورت غیر ارادی انجام می دهند توسط سیستم هوشمند انجام می‌گردد که سبب صرفه جویی در زمان و هزینه‌ی ناشی از به کارگیری نیروی انسانی می‌شود.

همچنین کاهش مصارف انرژی، کاهش ضریب خطاپذیری و افزایش اثربخشی سیستم را نیز به دنبال دارد. با استفاده از انواع حسگرها در داخل و خارج ساختمان و با بکارگیری یک سیستم یکپارچه از عملگرها می‌توان بصورت لحظه‌ای، کنترل تمامی اجزای ساختمان را در اختیار داشت و از آنها در جهت رسیدن به شرایط ایدئال استفاده کرد.

برای این منظور، نیاز به تجهیزات سخت افزاری و نرم افزاری خاص است که با گردآوری اطلاعات محیطی و انتقال داده ها به سیستم مرکزی، روند کنترل و مدیریت ساختمان اجرا گردد.

در ساختمان هوشمند با استفاده از سیستم خودکار کنترل روشنایی، کنترل سیستم سرمایش و گرمایش، کنترل دوربین‌های مدار بسته و سیستم امنیتی، کنترل باز و بسته بودن در و پنجره ها، کنترل وضعیت‌های اضطراری همچون آتش سوزی، زلزله و غیره مصرف انرژی به نحو چشمگیری کاهش می‌یابد.

ساختمان هوشمند، ساختمانی است که مجهز به یک زیرساخت ارتباطی بسیار قوی باشد که بتواند به صورت مستمر نسبت به وضعیت‌های متغیر محیط عکس العمل نشان داده و خود را با آنها تطبیق دهد.

همچنین به ساکنین ساختمان اجازه دهد که از منابع موجود به شکل موثرتری در راستای امنیت و آسایش آنها استفاده کنند. خانه هوشمند تنها به معنای مکانی با تعدادی وسیله که وظایف و اعمال ساده‌ای انجام می‌دهند نیست؛ بلکه سیستم توزیع شده‌ای است با موجودیت‌هایی که با یکدیگر کار می‌کنند و همکاری دارند. برای این همکاری وسایل و سیستم‌ها نه تنها باید به یکدیگر وصل شوند بلکه باید توانایی انجام اجراهای مشترک را نیز داشته باشند.

محیط خانه‌ی هوشمند به عنوان محیطی شناخته شده است که در آن سیستم‌های ناهمگون متعددی نیاز به همکاری با یکدیگر دارند. با رشد سریع و روز افزون برنامه‌ها، سرویس‌ها و وسایل در محیط خانه هوشمند، ایجاد قابلیت همکاری بسیار سخت به نظر می‌رسد. این به علت طبیعت خانه هوشمند است که به صورت ساختاری توزیع شده به درجه قابل اطمینانی از قابلیت همکاری نیاز دارد که همکاری برای مدیریت سیستم‌های نا همگون در برگیرنده‌ی بسترهای متفاوت است.

این سیستم‌های ناهمگون به صورت مجزا و با سیستم عامل‌های متفاوت، سکو‌های برنامه سازی متفاوت و سطوح متفاوتی از سرویس ها ساخته شده‌اند. در نتیجه به مکانیزمی نیاز است تا این سیستم‌های متفاوت بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و به صورت کار آمد و صرف نظر از سکوی عملکردشان با یکدیگر همکاری داشته باشند. پیشرفت‌های جدید در محاسبات و ارتباطات باعث گسترش پژوهش‌ها در سیستم خانه‌ی هوشمند شده است.

برای هوشمند کردن یک ساختمان نیاز به یک هوش مصنوعی یا همان پردازشگر است. پردازشگر، کلیه اطلاعات مورد نیاز خود را از طریق حسگرهایی که در سطح پروژه توزیع شده اند، دریافت و براساس نرم افزاری که منطق ارتباط بین اطلاعات را تعیین می‌کند، پردازش می‌کند و براساس برنامه‌های از پیش تعیین شده عکس العمل‌های خود را از طریق عملگرهای سیستم هوشمند نشان می‌دهد .

1 نظر شما در مورد “درباره هوشمندسازی

نظرات بسته شده است.